А ці верыце вы, што ў кожнай хаце жыве свой нябачны гаспадар? Вось уявіце: цішыня, ноч, і раптам — ледзь чутныя крокі па падлозе… Нібыта нехта маленькі і асцярожны абыходзіць дом. Дык вось, у народзе кажуць — гэта Дамавік.

Яго ніхто не бачыў, але, можа, і вам здаралася губляць рэчы? Вось толькі што яны ляжалі на месцы — і раптам зніклі. Пашукаеш, пашукаеш — і знаходзяцца там, дзе ўжо глядзеў. Як думаеце, чыя гэта работа? Людзі з даўніх часоў усміхаліся і казалі: «Гэта Дамавік пажартаваў».

А бывала ў вас, што нешта ў хаце нібыта само грукне, посуд лёгка звініць, кот раптам падскочыць і ўтаропіцца ў пусты кут? Можа, гэта ён дражніць ката, ціхенька смяецца і сочыць, ці заўважыце вы яго прысутнасць.

Але не спяшайцеся лічыць яго свавольнікам. Скажыце, ці шануеце вы сваю хату, ці падтрымліваеце ў ёй парадак? Бо Дамавік любіць, калі ў доме пануюць згода і чысціня. Тады ён дапамагае: ахоўвае сям’ю, даглядае жывёлу ў хляве, каб карова давала больш малака, каб конь быў здаровы. Раней людзі нават пакідалі яму кавалачак хлеба ці міску малака — у знак павагі.

А як вы думаеце, што адчувае Дамавік, калі гаспадары раптам вырашаюць пераехаць? Ён прывык да сваёй хаты, да сцен, да печы. Вось і можа пачаць тупаць па столі, стукаць, нібы кажа: «Не пакідайце мяне!». Таму яго запрашалі ісці разам у новы дом — каб і там быў лад і спакой.

Вы, напэўна, чулі і пра іншых духаў — пра Вадзяніка, які гаспадарыць у вадзе, пра ляснога Лясуна і палявога Палявіка. Але Дамавік — самы блізкі да чалавека. Ён побач з намі кожны дзень, проста мы яго не бачым.

І вось скажыце шчыра: калі сёння нешта ў хаце лёгка рыпне ці знікне дробная рэч, вы падумаеце пра выпадковасць… ці ўсё ж усміхнецеся і ўспомніце пра свайго Дамавіка?